Τετάρτη, 30 Μαΐου 2007

οι ψυχές μας εν καμίνω...


Στο πίσω μέρος του τοίχου
μια εικόνα σου κρέμεται
σε βλέπω

έρχομαι πιο κοντά
κι ο τοίχος μακραίνει
όπως στα όνειρα
σε βλέπω

δροσερό αεράκι του καλοκαιριού
φύσηξε
κει στην άκρη του ύπνου αλλά
ακόμη σε βλέπω

να μπαίνεις αργά σε πανάρχαιο φούρνο
την ώρα που ο επιούσιος
φουσκώνει ήσυχα-ήσυχα
χωρίς φώτα και μέταλλα
με τη δική του ευλογία
και τη σιωπή

φοβάμαι τον τοίχο
φοβάμαι ν ανασάνω
φοβάμαι να ξυπνήσω

Ίσως να ζούμε ως εν εσόπτρω
οι φωνές μας εν πνιγμώ,
οι ψυχές μας εν καμίνω...

Δεν υπάρχουν σχόλια: