Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

το γεγενημένον εκ της σαρκός, σαρξ εστί και το γεγενημένον εκ του Πνεύματος πνεύμα εστί, Ιω. 3,6


Γράφουμε, καταθέτουμε την ψυχή μας, δεν είμαστε του κόσμου, περίεργοι λένε ότι είμαστε, δεν βολευόμαστε, δεν είμαστε οι μόνοι, αυτόν τον τρόπο βρίσκουμε, με τις λέξεις, πιο δύσκολο- πιο εύκολο; ποιος θα το πει; καθένας και άλλη φύση, αλλά κάπου κάπου συναντάμε τον άλλον, μετά τον χάνουμε, τον ξαναβρίσκουμε, φιδωτά ποτάμια οι λέξεις μας, σύμβαση είναι οι λέξεις, ο καημός μόνο υπάρχει, το έτερον αναζητούμε, ευτυχώς δεν το βρίσκουμε, κι έτσι αύριο πάλι στον αγώνα, το πρόσωπό μου ψάχνω και δεν θα το βρω, ίσως βρω εσένα, ίσως τον ουρανό, ίσως έχω ήδη φύγει από δω και περιμένω το σαρκίο μου, αφύσικο πλάσμα θα μου πουν, αφύσικο να αγωνιάς για τον κόσμο όλο, το μέρος προς το όλον ή από το όλον το μέρος; Κι αν το μέρος είναι πύκνωση του όλου, εσαεί αγώνας για το όλον, το άλλο, μια ελεγεία, ένα βλέμμα, του παντός δια παντός, τα λόγια μας κάποτε θα στεγνώσουν, θα ξεθωριάσει η εικόνα, τη θλίψη θα κουβαλάμε της απώλειας, του άλλου που δεν προλάβαμε να τον έχουμε, που δεν αγγίξαμε, που δεν είδαμε ούτε καν εν εσόπτρω, δεν είμαι δούλος της σάρκας αλλά δια της σαρκός το πνεύμα, δεν είμαι χιλιαστής του έρωτα, δεν είμαι εδώ, δεν είμαι εκεί, πορεύομαι και μ ακολουθούν και την πορεία άλλων ακολουθώ

Μ.Π

1 σχόλιο:

vassper είπε...

Τά πράγματα που ο Ανδρέας ηγάπα υπεράνω όλων τών άλλων, ήσαν κατά σειράν, αί ηδοναί τού έρωτος, ή ποίησις καί τά μεγάλα ταξίδια - όμως, όχι εκείνα πού επιτρέπουν, απλώς, τήν μουσειακήν, τρόπον τινά, διαπίστωσιν καί ταξινόμησιν τού λεγομένου «εντοπίου χρώματος», αλλά τα επιτρέποντα τήν προέκτασιν, τήν προβολήν καί τήν συμμετοχήν εκάστου «ενός», εκάστου «εγώ», εκάστου ατόμου, δια της βιουμένης προσωπικώς κατανοήσεως τής ολοκληρωτικής ουσίας καί τής οικουμενικής εννοίας, εως την καθολικότητα και τον πλήρη ρυθμόν τού Κόσμου. Ούτω, μέ πρώτον μέλημα τόν έρωτα και με σύντροφον την ποίησιν - ότις, εως την βαθυτέραν της υπόστασιν, δεν διαφέρει πολυ απο τον ίμερον - ο Ανδρέας Σπερχής, είχε πραγματοποιήσει πολλά ταξίδια εως την Δύσιν και την Ανατολήν, εξ ων, το ανωτέρω ρηθέν, υπήρξε το μεγαλύτερον. Μετά την ατυχή έκβασιν της ερωτικής του περιπετείας εις τάς Αθήνας, επιστρέψας εις το Λονδίνον, απεφάσισε να επιβιβασθεί επί του «Μεγάλου Ανατολικού», και άμα τή αφίξει του εις τον Νέον Κόσμον, να διασχίση απ' άκρου είς άκρον τάς Ηνωμένας Πολιτείας, τάς οποίας δέν είχε ακόμη επισκεφθεί, καί, θέτων άλλην μίαν φοράν εις ενέργειαν την περί ταξιδίων θεωρίαν του, να προσπαθήση νά λησμονήση την νεάνιδα πού έκαμνε την καρδίαν του νά αιμάσση.