| Στο πίσω μέρος του τοίχου |
| μια εικόνα σου κρέμεται |
| σε βλέπω |
| έρχομαι πιο κοντά |
| κι ο τοίχος μακραίνει |
| όπως στα όνειρα |
| σε βλέπω |
| δροσερό αεράκι του καλοκαιριού |
| φύσηξε |
| κει στην άκρη του ύπνου αλλά |
| ακόμη σε βλέπω |
| να μπαίνεις αργά σε πανάρχαιο φούρνο |
| την ώρα που ο επιούσιος |
| φουσκώνει ήσυχα-ήσυχα |
| χωρίς φώτα και μέταλλα |
| με τη δική του ευλογία |
| και τη σιωπή |
| φοβάμαι τον τοίχο |
| φοβάμαι ν ανασάνω |
| φοβάμαι να ξυπνήσω |
| Ίσως να ζούμε ως εν εσόπτρω |
| οι φωνές μας εν πνιγμώ, |
| οι ψυχές μας εν καμίνω... |
…Ψιθυρίζεις εντάσεις…
-Ψιθυρίζω ένα ραντεβού στον πλανήτη
της αγιασμένης απ τον έρωτα φύσης.
| Μόνο ο φόβος αντέτεινε η συναγωγή. |
| Ο φόβος πείθει,διδάσκει,νουθετεί,αλλάζει μυαλά, |
| ο Θεός - Φόβος. |
| Σπείρετε τον φόβο και ζητήσετε Λαόν κατακρημνισμένον, |
| γονυπετή κλαίοντα και εκλιπαρούντα "σωτηρία","έλεος" ή "νίκη". |
| Διστάζω... |
| Σ.Η:Φωνές... |
| Σέβομαι... |
| Σ.Η:Ύβρεις... |
| Ελ... |
| Ελαύνω... |
| Ελευθώ... |
| Ρία... |
| Μόνος Μεγαλείον Μοναξιάς Ταμείον. |
| Σ.Η:Φωνές... |
| Χλαμύδες στην πυρά. |
| Πού θα βρω κοινό τόπο,κοινό τρόπο,για πόσο,για πού,με ποιόν; |
| Δεν είμαι εραστής της τελειότητας |
| αλλά ο ελάσσων ικέτης |
| του βλέμματος, |
| της θάλασσας των μικρών ψαριών |
| που ιππεύουν τη ράχη του κύματος |
| και γλεντούν διπλά το οξυγόνο |
ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ |
|
και οι λέξεις του ενός... |
|
|
|
Οι καιροί θ αλλάξουν |
|
όπως άλλαξαν τόσα και τόσα. |
|
Όμως εσύ δε θάσαι εδώ. |
|
Τα πρόσωπα που βλέπεις στο δρόμο- |
|
με τα μικρά τους παραμύθια παραμάσχαλα |
|
και τους δισταγμούς | |
και το μανίκι του λύκου, |
|
λίγο πιο λύκος ο ένας απ τον άλλο- |
|
έχουν κουβάρι το δρόμο μέσα τους, |
|
ξεχασμένα παιδιά |
|
τσαλακωμένες φωτογραφίες του τότε |
|
μόλις χτεσινές συντροφιές, |
|
δρόμος για τα χαμένα |
|
γιατί πάντα πρέπει να λες: |
|
Πριν 10 χρόνια ήμουν εκεί |
|
Πριν 20 γνώρισα αυτόν |
|
Πριν 30... |
|
Φαντάζομαι να φτάσω |
|
να κουβαλάω τα χρόνια μου λυτρωτικά |
|
με διαδρόμους |
|
στο παιδί |
|
στο γέλιο |
|
στα λάθη |
|
στις οδυνηρές μνήμες |
|
στον έρωτα |
|
όχι μαρτυρικά. |
|
Θ αλλάξει ο κόσμος. |
|
11/9/1993 |
|
|
|
Ώρες αρχαίων θεών
Με τη θωριά του ανέμου και της ομορφιάς των λιμνών
Τυλίξτε με τώρα και λύστε τα μέλη μου
Που στα ανθρώπινα μέτρα αναστενάζουν.
Πέρα, |
απ τη μία λεύκα |
τη σκοτεινή θάλασσα |
οι αναμνήσεις του καλοκαιριού |
που θάρχονται αιώνες μετά |
να με κρατάνε ξύπνιο,όπως τώρα, |
σ εκείνο το έρεβος τα ουρανού |
που απελπισμένα όλοι θα ψάχνουμε |
μια σταγόνα φως |
μια μπύρα κι ένα τσιγάρο |
ένα λόγο γεμάτο μάτια και χείλη |
στιγμές αιώνιες |
πεινασμένες και κάθιδρες |
στη ράχη πάντα του φεγγαριού |
κρυμμένου πίσω από μία λεύκα |
μια θάλασσα σκοτεινή |
μια ανάσα για ζωή |
πριν την αυγή. |
-Κάποτε με πέταξαν στη θάλασσα!
-Και μετά σε τύλιξαν οι αιώνες;
-Όχι, νύχτωσε-ξημέρωσε, μέρες επτά!
-Και μετά σε ξαναγέννησε ο ύπνος;
-Όχι, απρόθυμος ναυαγός σε κάλυκα έμεινα
Κλειστός, συζητώντας με την κίνηση
-ναι- του αφρού-αυτή την αλλοπρόσαλλη.
-Και μετά, τα χρόνια του επτά, του εικοσιένα, του σαρανταεννέα…
-Αυτή η νύχτα του νου δεν έχει τελειωμό
Μάζεψα φίλους-αιωρούμενες σταγόνες-
Με στιλπνά γοβάκια οι πιο πολλές
Και παίξαμε παιχνίδια με το φως,
Αρραβώνες του σκότους άλλοτε ή πολύχρωμα τόξα της σιωπής
Στις πιο βαθιές εκστάσεις
-Μέσα εσύ, έξω αυτές
-Ξεχάστηκα στην τόση κίνηση,
Πού μυαλά να θυμηθείς τη φυλακή
(μετά την πλάκα του, ο καπετάνιος μάζεψε ξανά τους κάλυκες
-τελικά δεν ήμουν ο μόνος-
περίμεναν κι άλλοι στη σειρά,
άκοντες όλοι).
07-06-2005.jpg)
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια
