Βαγγέλης Κορακάκης - Μάνα που ζω

 Έτυχε να με γεννήσεις
και ζωή να μου χαρίσεις
στον πιο δύσκολο καιρό
μάνα πού ζω

Το βαρκάκι που με φέρνει
εμπατάρησε και γέρνει
πες μου πού να κρατηθώ
πού να σταθώ
Η ελπίδα μας χαμένη
και η μοίρα μας γραμμένη
στου διαβόλου το κιτάπι
να του βγει το μάτι
Ένα τέτοιο χαρακτήρα
μάνα μου από ποιον τον πήρα
σε ποιον έμοιασα να ξέρω
που υποφέρω
Όλα γύρω με πειράζουν
και γρουσούζη με φωνάζουν
με πληγώνει ό,τι δω
μάνα πού ζω
Η ελπίδα μας χαμένη
και η μοίρα μας γραμμένη
στου διαβόλου το κιτάπι
να του βγει το μάτι.
http://youtu.be/6cAuDZ4vsF4

Σώπα

…σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι πάνω, σώπα οι κάτω, σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".
Μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα, κι όλα πολύ εύκολα. Μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

Ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου, γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο, με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:
ΜΙΛΑ!...

Αζις Νεσίν

Στην απέναντι όχθη

κι ενώ σε γεννούσα
αναρωτήθηκα,
μήπως κι αυτός ο κόσμος
υπήρξε ποτέ κύημα
μιας άλλης ατίθασης νιότης μου;

Μ.Π

Ιδρώτας απόκοσμος

Ίδρωνα συνέχεια

για μέρες και νύχτες.

Η ζέστη με κυκλωτικές κινήσεις

έμοιαζε κυρίαρχη στον κόσμο των υγρών μου.

Μέχρι που μπήκε η εικόνα σου στον κύκλο.

Άλλος ιδρώτας, απόκοσμος.

Όπου και νάσταζα

υποχωρούσε η ύλη

σεμνά και με αισχύνη.

Φλόγες ψυχής (1)

Οχτακόσιοι άνθρωποι σε δέκα χρόνια
Ογδόντα ανά έτος
Πελάτες, άγνωστοι
Άνοιξαν την πόρτα
Τους πούλησες
Τον εαυτό σου
Κι έφυγες.
Σ’ αναζήτησαν; Κανείς!
Κι ας πλήρωσαν τα αργύρια.
Τα πληρωμένα όνειρα
Γρήγορα ξεχνιούνται.

(Αθωότητα)

Πώς να κοιταχτούμε

ξανά στα μάτια;

Τι έχει μείνει απ την πάστα των ανθρώπων

που είχαν την αθωότητα του λίγου;

Που μεσ την φτώχεια κρατούσαν ψηλά το κεφάλι;

Κυνηγώντας τη νίκη

χάσαμε το ήθος,τη ντροπή

και τα πρόσωπα,

που με το βλέμμα αγαπήθηκαν,

μερικές φορές και με τη μνήμη.

Οκτώβριος 2002

Η διαύγεια του τετελεσμένου…

Η διαύγεια του τετελεσμένου…
Η ομίχλη του γίγνεσθαι…
Ανάμεσα στους δυο ορίζοντες βρίσκεται η χώρα μας,
κυλά η ζωή μας.
Έχει το τετελεσμένο, ομίχλες και σκιές στη διαύγειά του μέσα.
Έχει το γίγνεσθαι, κοίλα τοπία που σαν ναοί φωτοβολούν
στην ομίχλη του μέσα.
Μα ποιο είναι τετελεσμένο; Ποίο το γίγνεσθαι;
Ποια είναι η χώρα μας; Και η ζωή μας;
Το ταξίδι κινά από την Τροία.
Κύκλους αμέτρητους - χρόνους δέκα - διανύσαμε γύρω από το
ιερόν πτολίεθρον πριν την ανώφελη πτώση.
Ανώφελη; Όχι. Χωρίς αυτή, το ταξίδι για την Ιθάκη δεν θα υπήρχε.
Βγήκαμε πλούσιοι από τους κύκλους της αυταπάτης.
Εισήλθαμε στη σπείρα της ζωής που αξίζει.
Εισήλθαμε από την πύλη του ονείρου. Του ονείρου που σηματοδοτεί
και διαχωρίζει το τετελεσμένο από του ταξιδιού το γίγνεσθαι.
Μα και το ταξίδι γεμάτο είναι με παραισθήσεις, αιχμαλωσίες,
μάχες, απάτες, αυταπάτες. Και ο σκοπός του καμιά δεν έχει σχέση
με αργαλειούς και πιστές Πηνελόπες.
Του ταξιδιού το γίγνεσθαι βιώνεται μόνο. Για να καταγραφεί,
πρέπει να γίνει τετελεσμένο.
Μέχρι τότε αρμενίζουμε στο τρικυμισμένο πέλαγο των σχέσεων
των ανθρώπων. Με εφόδια το πάθος, τη φαντασία, το όνειρο,
την επιθυμία.
Χωρίς ποτέ να γνωρίζουμε πού ακριβώς βρισκόμαστε.
Ετούτο το ταξίδι είναι η πραγματική μας ζωή.
Η ζωή μας γίνεται γνωστή εκ των υστέρων...

του Νίκου Πάντζαλη
(που μας λείπει...)

Σκέψεις κι απορίες

Τί έχει διάρκεια;
Τί πολεμάει το χρόνο;
Ο χρόνος θα επιβάλλει τους όρους του στη ζωή;
Ή ο τρόπος της βίωσης του χρόνου;

Ερημικό

Απόψε χιόνισε πολύ
στην πολιτεία

Αγάπες και κρύσταλλα
χυμούν μες στη νύχτα

Πού να γείρω το κεφάλι
ν' ατενίσω τη σιωπή των δέντρων
ν' αγαπήσω

Πού να γείρω το κεφάλι

του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (Δύσκολος θάνατος)

Καλύτερα πηλός

Πλάθουμε
χέρια, πόδια
ρωγμές και καμπυλώματα
Τάχα πως κατανοούμε.
Μετά
κρυφά φυσάμε πνοές
στα κλειστά βλέμματα
Κι ούτε που τ' ομολογούμε.

Xρύσα Πανταζή
http://hcasun.blogspot.com/

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ

Πρέπει να σας ομολογήσω

ότι δεν με ενθουσιάζει

η ριπή του ανέμου

που σχίζει κόκκαλα

και τα πετάει στο πεζοδρόμιο

Πάντως ότι και να γίνει

δεν θα παρασταθώ ευχαρίστως

στην κηδεία μου -- γι' αυτό

θα προφασισθώ ένα συνάχι

ότι κάνει κρύο ή ότι βρέχει

κι ότι μπορεί να κρυολογήσω

Θα προφασιστώ πονοκέφαλο

ή πονόδοντο -- ή πως έχω

ένα σημαντικό ραντεβού

με τον γιατρό μου αύριο

ή ότι είμαι "εκτός πόλεως"

Δεν είμαι από αυτούς

που τους θάβουν εύκολα

έστω ακόμα κι εν ζωή όπου

πολλοί άθαφτοι κυκλοφορούν

στους δρόμους και στα σπίτια

Από αυτό το άκρον άωτον

του ποιητικού μας λόγου εξέχει

από μνήμα πρόσφατο ρηχό

ένα χέρι που κρατάει ένα μολύβι

κι από νεκρούς και ζωντανούς

εξίσου το μισθό του διεκδικεί

Νάνος Βαλαωρίτης

ΙΝΤΕΡΜΕΔΙΟ

Οι φωνές στο κατάστρωμα ήταν σημάδι για τη στεριά.

Κάποιος ψιθύρισε: "Αυτό που μου προσφέρεται, το φοβάμαι, κι αυτό που με αρνείται, το επιθυμώ με πάθος...".

Η βροχή ανακατευόταν με τη θάλασσα. Τα μάτια έτσουζαν και το δέρμα πονούσε σαν τη βαριά σκιά των προγόνων. Τα πανιά ήταν άδεια, τα σχοινιά σφιχτά. Οι αντένες χτυπούσαν αργά και ρυθμικά. Σταυροκοπήθηκαν. "Μακρινές οι νεφέλες της ψυχής όσο ο άνεμος γαληνεύει".

Δεν πάτησαν στο χώμα. Το ξημέρωμα τους βρήκε μεσοπέλαγα.

Αργότερα μαθεύτηκε ότι τα ίχνη τους χάθηκαν. Δεν άφησαν τίποτε γραπτό παρά λίγους στίχους, τραγουδισμένους από στόμα σε στόμα, για τα χίλια τους πρόσωπα.

Βασίλης Ρούβαλης

ΚΙ ΑΥΤΟΙ

Κι αυτοί που ήσαν κάποτε αθώοι

αυτοί που λογαριάζονταν "σκληροί"

-για τούτο και τους αγαπούσαμε-

δεν κράτησαν πολύ

Μόνο στο ύφος τους το κάτι τις

της αθωότητας παλεύει ακόμη

μα έχει πάψει να τους μοιάζει

τώρα από καιρό

όπως κι εμείς έχουμε πάψει

σ' ό,τι μας έμοιαζε να μοιάζουμε

Κι όπως ο Θόδωρος άλλοτε, το ξύλινο

ποδάρι του, βγάνω κι εγώ

βράδυ πριν πέσω, τη φωνή μου.

Νίκος Αντωνάτος

ΚΕΦΑΛΙ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΣΕ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Είσαι καλός εσύ~ βλέπεις το παρελθόν κι ευχαριστιέσαι.

Κάθε μέρα το ίδιο παρελθόν: ένα κεφάλι μοναχό.

Ό,τι απέμεινε απ' το κορμί.

Σίγουρο παρελθόν.

Όμως εγώ μεγάλωσα, έχω πεθάνει πια

Κι ακόμα δεν απέκτησα κορμί.

Αυτό ποτέ σου δεν το είδες.

Είχα για λίγο μοναχά τις νύχτες που κοιμόσουν

Μα μου το σπάραξαν

Γυναίκες, άντρες και παιδιά

Ολόκληρες πατρίδες αυταπάτες

Θηρία πέρασαν

Τις νύχτες που εσύ κοιμόσουν

Μεσ' το δικό μου παρελθόν

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΝΑΒΟΥΡΗΣ

Δεν φεύγω

Δεν τελειώνει τίποτα
όσα τέλος κι αν περάσουν
ψεύδος το όμορον,το σύνορον
άνευ όρων και ορίων
θα ζει μετά από μένα
μια πνοή έρωτα,αήθης,
γέννημα ίσως παρανοίας
αλόγων αισθημάτων και κρυφίων πόθων.
Τότε,όπως και τώρα,θα μάχομαι
τις δυνάμεις του άλλου κόσμου
με λόγους εξιλέωσης,ειρήνης και αχρόνου
μνείας.
Ποιος δύναται ν΄αντισταθεί στα χίλια μοτέρ
τ΄ουρανού
και στις γλυκές σταγόνες
νηδύμου ανομολόγητου ύπνου;

Νέκυια

Ήθελε να νικήσει χωρίς να κινήσει ούτε ένα βήμα το στρατό του. Τους περίμενε μόνος. Τα πνεύματα του κακού πλησίαζαν. Σε απόσταση αναπνοής κράτησε τα μάτια ανοιχτά, και τότε κόλλησε τη μύτη του στο πετσί της τύχης. Οι άλλοι πάνοπλοι αλλά με το φόβο στις κλειδώσεις πήραν να κυκλώνουν το σώμα του, γρήγορα γίνανε θύελλα κλαγγή σιδήρου και ξαφνικά και ξαφνικά μεταμορφώθηκαν σε μοιρολογήτρες που ρουφούσαν στις μαύρες φούστες τους το νεκρό νεκρός όμως δεν υπήρχε, άκουγες από μακριά.

Φτειάχνουν σκιές

Φτειάχνουν σκιές
και τις ακολουθούμε
τα πεινασμένα μυαλά μας.
Κι όσο το φως λιγοστεύει
και οι γραμμές θαμπώνουν
τόσο πιο πολύ μας αρέσει.
Αυτός ο άλλος κόσμος
που μας γεννάει
και μετά μας ζητάει τα ρέστα
για μας είναι πια οικείος.

Λίγο πριν φύγεις,όλα είναι όμορφα

Την άλλη μέρα, για τρεις χιλιάδες χιλιόμετρα θα σκέφτεσαι εκείνο το 'γεια' που έμεινε μισό που είπε τα πάντα και τίποτα. _Αλκυονίδες του καλοκαιριού_ για χιλιάδες μίλια θα τρέχω πίσω σας, εικόνα θλιμμένη στ' άνυδρα χωράφια και τις στέππες, στις όξινες πληγές, στις αλμυρές λίμνες, στα υγροσκότεινα τοπία. Θα θυμάσαι; να γυρίσεις πίσω για μια ματιά ακόμη για ένα λόγο δύσκολο,μετέωρο που βγαίνει από ιδρωμένα γόνατα σκισμένες μασχάλες και ερωτευμένες γλώσσες της νύχτας; Μένει ακόμα μια μέρα. Μια μέρα που όλα μπορούν να συμβούν, ή να μην συμβούν!

Ανοησίες αρχόντων κι αρχομένων

Τα λόγια μου φτωχά

όπως ο θόρυβος του κόσμου.

Ανοησίες αρχόντων κι αρχομένων

ματαιοδοξίες, για κάποια σελίδα της ιστορίας,

που κανείς δε διδάσκεται απ αυτήν.

Γιατί τόσος κόπος Θεέ μου,

για μια νύχτα που ποτέ δεν ποθήσαμε;

οι ψυχές μας εν καμίνω...

Στο πίσω μέρος του τοίχου

μια εικόνα σου κρέμεται

σε βλέπω

έρχομαι πιο κοντά

κι ο τοίχος μακραίνει

όπως στα όνειρα

σε βλέπω

δροσερό αεράκι του καλοκαιριού

φύσηξε

κει στην άκρη του ύπνου αλλά

ακόμη σε βλέπω

να μπαίνεις αργά σε πανάρχαιο φούρνο

την ώρα που ο επιούσιος

φουσκώνει ήσυχα-ήσυχα

χωρίς φώτα και μέταλλα

με τη δική του ευλογία

και τη σιωπή

φοβάμαι τον τοίχο

φοβάμαι ν ανασάνω

φοβάμαι να ξυπνήσω

Ίσως να ζούμε ως εν εσόπτρω

οι φωνές μας εν πνιγμώ,

οι ψυχές μας εν καμίνω...